Ikke


Laat me beginnen met mij voor te stellen,

Ik ben Francis

Ik ben 46 en ik leef met Tourette, ADHD en nog zo wat dinges…


Ik ben begonnen met dit schrijfsel gewoon aan de eettafel en ben blijven schrijven. Of het iets betekend weet ik niet maar het moest blijkbaar op papier gezet worden.

Ja, ik leef met Tourette, al 41 jaar.

Maar je ziet toch niets aan jou zegt men?! Ik zie je hoofd niet schudden, ik hoor je niet snuiven of kuchen? Je knipoogt niet, je loopt toch niet voortdurend te vloeken?

Nee,

je hoort het niet, je ziet het niet aan me maar enkel en alleen omdat ik dit wil, omdat ik niet meer wil tonen aan de buitenwereld wie ik werkelijk ben, omdat ik tijdens mijn opgroeien ben vergeten wie ik werkelijk ben want ik heb ik mij ‘’aangepast’’ aan de rest zodat ik er niet meer tussenuit steek.

Figuurlijk dan want mijn 1,95 meter kan ik niet in mijn broekzakken steken.

Om te beginnen, ik vloek niet want ik lijd niet aan Coprolalie wat het gevloek met zich mee brengt.

De tics vang ik op door andere, minder opvallende spiergroepen aan te spannen wanneer ik tics voel opkomen.

De geluidjes maak ik van binnen in mijn hoofd zodat ik anderen “niet stoor”…


Soms, heel soms hebben ze gelijk, je ziet niets aan me, je hoort niets aan me.

Maar soms , heel soms kan ik dat kleine ventje wat ik vroeger was niet wegsteken en komen alle ticjes en geluidjes terug naar boven.

Het ventje wat werd bespot, keer op keer, het ventje wat in zijn schulp kroop, telkens weer.


Nu ben ik een “grote mijnheer” en zie ik de mensen, groot en klein, naar me kijken wanneer de tics en de geluidjes efkes hallo komen zeggen. Wanneer ik plots weer mezelf ben en me niet verberg voor die grote maatschappij.


Wel, ik zeg je, ik ben het beu om mezelf weg te steken voor iedereen. Als ik tijdens de bijeenkomsten van iktic, de kinderen met Tourette rond mij zie dan denk ik, godverdikke, wat was ik gelukkig toen ik kon schudden met mijn hoofd zonder gêne, wat kon ik mezelf zijn toen ik al fluitend rondliep in mijn dorp en vreemde mensen naar me riepen hoe gelukkig ik wel niet moest zijn om voortdurend al fluitend door het leven te gaan. Wisten zij veel…


Waarom zou ik niet fier mogen zijn dat ik anders ben dan de anderen.

De tics, de geluidjes, ze zijn maar het topje van de ijsberg.

Wat werkelijk leeft in “wij met Tourette” is creativiteit.

We denken niet zoals anderen.

We zien het leven op een andere manier.

We kunnen zo erg niet tegen onrecht.

We willen van de daken kunnen schreeuwen hoe mooi het leven wel is eens de rook rond je hoofd is verdwenen.

We zien hoe ongelukkig mensen wel zijn op de manier waarop zijn nu moeten leven.

We horen de schreeuw naar geluk in jullie stemmen maar we kunnen er niets aan doen


Ik wil terug naar wie ik was, met mijn tics, met  mijn geluiden, en dat ze misschien anderen storen, voor mij klinken ze als muziek in de oren, sommigen zo vals als een kat maar andere klinken zo fijn, dat niets wat men erover denkt mij nog storen kan.  

Kinderen worden uitgelachen op school, in de jeugdverenigingen en overal waar ze komen vanwege hun anders zijn, hun anders denken, vergeet niet dat enkele eeuwen geleden mensen nog in gekkenhuizen werden gedropt of nog vroeger op de brandstapel vlogen omdat ze anders waren.

Wel voorwaar ik zeg jullie, die tijd is voorbij!

Je hoeft je niet te schamen omdat je anders bent, integendeel, wees er verdomd fier dat je niet meeloopt in de stroom van anderen want hoe kan de wereld ooit vooruit gaan als iedereen in dezelfde file gaat aanschuiven?


De mooiste schilderijen.

De liederen die ons gelukkig maken

De boeken die onze fantasie prikkelen


Al deze werden ons geschonken door mensen die durven anders denken, die durven anders zijn.

Laat je niet in een hokje steken, laat je niet beschimpen door anderen omdat zij te dom zijn om te zien wat voor een talent voor hun neus staat.

Kom uit je schulp en wees jezelf, steek jezelf zoals ik geen 40 jaar weg om niet op te vallen in de groep maar ga uit de groep en blijf jezelf.

Toon aan anderen wat je kan en zelfs als is het maar heel mooi een deuntje kunnen fluiten, de mensen zullen je dankbaar zijn voor de 5 sec geluk die je ze brengt.


Ik herinner mij  nog steeds dat de notaris van het dorp mij vertelde dat hij mij van verre reeds van school hoorde al fluitend aankomen en dat hij zo wist dat het tijd was voor koffie of thee, zalig toch die kleine dingen….

Buiten Tourette zijn er nog zo veel andere aandoeningen waarover ik niet kan meepraten als ervaringsdeskundige maar ik ben er van overtuigd dat we bij iedereen het beste moeten proberen naar boven te brengen en dat we moeten stoppen met ons te focussen op wat we niet meer kunnen dan wel op wat we wel nog kunnen.


Leve het leven

Leve de schoonheid van de mens

Leve vandaag!


Carpé Diem


Francis