Vandaag was het zover, de veelbesproken uitzending van Zembla; ‘Etiketkinderen’. Bij de naam van de aflevering alleen al, ging er een rilling over mijn rug. We geven kinderen geen etiketten, we geven ze diagnoses. Het woord ‘etiketten’ geeft al vrij snel een bijsmaak, want dit geeft aan dat kinderen iets opgeplakt krijgen, wat ze helemaal niet zijn. Wij (de maatschappij) maken dit alleen van hen. We kijken niet meer naar het kind. Maar dat is niet het geval, we geven kinderen een diagnose om ze te helpen: pic.twitter.com/pOtgHowGqw.
Dit alles voor de aflevering, ik hield mijn hart vast.

Aan de hand van tweets ga ik mijn kijk op deze uitzending proberen te schetsen.

Het ging al vrij snel over ADHD, er werd hierover gepraat door een historicus. Zij schetste het beeld dat ADHD hetzelfde is als ‘jongensgedrag’ wat leerkrachten niet konden beheersen in de klas, voornamelijk omdat het grootste deel van de leerkrachten vrouwelijk is, tegenwoordig.

Ik denk niet dat ik nog hoef te schrijven dat ADHD wel echt even iets heel anders is dan jongensgedrag!

Enne..

Dat dat even duidelijk mag zijn.

Dat duurde dus een minuut of twintig, voordat er gesproken werd over psychiatrie. Toch een hoofdonderwerp, zou je zeggen, als het na aanleiding van de nieuwe DSM-5 tot stand is gekomen! (De DSM-5 kwam overigens precies één minuut in beeld, aan het einde van de aflevering.)

Verder werd de link medicatie en diagnose (‘etiketje’) heel sterk gelegd.

We kunnen hier nog heel veel op winnen, dat geef ik toe, maar een diagnose betekent echt niet automatisch medicatie!

Veel van de tijd werd besteed aan problemen als ‘druk van de overheid’, ‘is dyslexie geen slecht leesonderwijs’ , maar ‘overdiagnosticeren’ kwam niet zoveel aan bod als wat de titel deed vermoeden. Wat is dan precies het probleem..?

Zembla bespreekt veel aspecten als ‘ligt het niet aan het onderwijs?’ ‘ligt het niet aan de maatschappij?’ ‘ligt het niet aan ouders?’, in principe allemaal logische en goede onderwerpen. Maar waarom dan zo die focus op ‘etiketkinderen’? En waarom niet de andere kant: kinderen die deze diagnoses echt nodig hebben? Dit stuk komt niet aan bod, het beeld wordt geschetst dat diagnoses per definitie slecht zijn. Een kind zou er zich bijv. ‘anders’ door gaan voelen. Maar hier wordt niet aan gedacht:

In Zembla wordt letterlijk gezegd dat een diagnose een boodschap voor het kind is, dat het wel aan hem ligt. Maar het tegendeel is waar, als het iets in je hoofd is, dan ligt het juist niet aan jou! Op het moment dat jij je niet gedraagt hoe je je hoort te gedragen, dan ligt het wel aan jou!

Dit is dus een beetje de conclusie. Zembla heeft een stelling bedacht (hiermee kondigen ze het programma ook aan: ‘ZEMBLA onderzoekt waar de drang om kinderen in hokjes te plaatsen vandaan komt.’) en probeert deze te onderbouwen. Mensen die iets anders zeggen, komen niet aan het woord. Ik weet natuurlijk niet zeker of dat het waar is, maar deze tweet kwam ik ook tegen:

Al met al zijn de kinderen die het wel nodig hebben om een diagnose te krijgen hier weer eens de dupe van.

En wel hierom:

Één tweet dan ook nog, waar mijn haren van recht overeind gaan staan (het waren er veel, maar gelukkig niet zoveel als wat ik had gedacht!):

Conclusie:

Goed, ik stop nu want (om het in stijl te houden!):

Ik zou nog uren door kunnen gaan, maar hier is de aflevering, oordeel zelf en laat het me weten via @iLaura_B

(of klik hier)

Vooruit, nog een paar dan, gewoon om te lachen 😉