31 Maart 2017 14 uur, tijd om te vertrekken.
Spannend zo een weekendje weg met allemaal tourettertjes en hun ouders.
Gaat het wel lukken, zal het niet te stresserend zijn,… allemaal gedachten die door mijn hoofd spoken.
Want als ouder, ben je toch degene waarop jou eigen tourettertje terug valt en steun zoekt.

Onderweg gelukkig maar 1 keer in de file gestaan, waardoor we een uurtje te vroeg zijn.
Geen probleem, we gaan gewoon al eens met de kindjes tot aan de zee.
Want wat is er beter dan zo een heerlijke frisse zee-lucht?

Na nog geen 20 minuutjes zien we Frank en Mathias toekomen.
Ik voel bij Jason een blijdschap. De spanning die even tot een hoogtepunt komt, want daar zijn de eerste mensen al.

Niet veel later komen er nog toe.
Er zijn veel nieuwe gezichten, iets wat toch wel weer wat spanning geeft, want gaat het wel klikken?

Eenmaal Monique er is, zorgt zij er snel dat we samen naar de zaal kunnen om daar te wachten om naar onze kamers te gaan.

De kinderen mogen kleuren om de zaal te versieren. Iets wat niet lang duurde, want de spanning is zo groot, dat zich even concentreren voor sommigen toch wel wat moeilijk is.

Nadat we alles naar de kamers hebben gebracht mogen we gaan eten.
Lekker stoofvlees met frietjes, wie zegt daar nu neen tegen.

Na het eten komen we allemaal terug samen in het zaaltje en wachten we op hoog bezoek.
Want wie komt daar toe, een echte piraat en twee piratenvrouwen.
De kinderen zijn onmiddellijk mee in de sfeer, en wij al ouders ook natuurlijk wel een beetje.
Het jeugdsentiment komt helemaal boven.

We maken allemaal een wandeling op de dijk, samen met onze nieuwe piraten-vrienden.
Terug aangekomen in de Barkentijn, spelen we kennismakingsspelletjes.

Wat later gaan we slapen, want de spanning en stress voor wat komen gaat, heeft ons toch wel heel moe gemaakt.

01 April 2017, ‘s morgens zijn we al heel vroeg wakker. We kleden ons snel om en gaan even naar het strand. Wat heerlijk is die zee-lucht toch .

Frank, Mathias en Francis zijn er ook en samen gaan we aan de ontbijt-tafel.

De ochtendspelletjes op het strand zijn voor mezelf een hele uitdaging.
De kindjes vonden het wel heel leuk, maar ikzelf kan niet goed tegen zand… of laat ik beter zeggen, tegen zand aan mijn handen of onder mijn nagels. Gek word ik ervan.
De kindjes trekken het zich totaal niet aan en nemen gewillig deel aan de leuke activiteiten.
Schelpjes zoeken, touwtrekken en nadien ook wat putten graven in het zand.

De namiddag-activiteit is gocarten op de dijk. Heerlijk toch!
We fietsen allemaal de benen van ons lijf, of toch bijna allemaal (hé Frank ).

Tegen de avond is er een lezing voor de ouders van Veerle.
Ik kijk er zelf echt naar uit, want ik had er toch al veel over gehoord. En idd, wat kan Veerle het toch allemaal goed vertellen en uitleggen. Ook Francis, onze ervaringsdeskundige weet ons allen te boeien. Het was ook leuk dat er zoveel ouders open waren over de problemen die zij ervaren.
Zo voelen we ons toch niet alleen, maar vooral ook begrepen. Iets wat je als ouder met een tourettertje niet altijd kan vinden bij familie of vrienden.

Ondertussen wij dus even die rust hadden, konden de kinderen met Frank, Kimberly en co spelen op het strand. En elk zakje dat ze in hun broeken of pullen hadden, warden helemaal met zand gevuld.
Geweldig toch…
Och, zolang ze zich maar hebben geamuseerd, vond ik het niet zo erg. En dat hebben ze ook!
Zelf Wesley, die dan geen Tourette heeft, vond aansluiting bij de groep. Geen enkel kind bleef in de kou staan. Het was een super geweldige bende bij elkaar.

‘s Avonds mochten we ons verkleden. Het hoogtepunt van de dag voor Jason, want laat dit nu net zijn ding zijn .
We speelden samen een quiz in vier groepen. En wat waren onze kinderen blij, want we hadden gewonnen. Met dank aan Francis, die in onze groep zat. Toch wel veel krediet voor hem!

Na de quiz vlug ons bed in, want zondag was weer een nieuwe dag.

02 April 2017, de laatste dag. We zijn er wat stilletjes van geworden.
In de voormiddag doen we weer wat spelletjes, ditmaal op de dijk.

Je merkt dat het een leuke bende van ouders en kinderen is samen, want het plezier spat ervan af.

‘s Middags dan, hoog bezoek. Want John Crombé van de SPA komt en ook de burgemeester van Bredene. Wat leuk dat de Tourette vereniging deze erkenning krijgt.

Ik moet toegeven dat ik als ouder, toch wel wat bang had van dit weekend.
Nemen de kinderen elkaars tics niet over, zal er niet teveel conflict zijn, gaat het wel klikken met de andere ouders of onder de kinderen.
En ik moet zeggen, mijn zorgen waren voor niets nodig.

De organisatie was super, we konden geen beter mensen hebben om ons en de kinderen te begeleiden.
De ouders waren echt stuk voor stuk geweldige mensen!
En de kinderen, wel het waren allemaal schatjes. Iedereen hoorde erbij.

Toen Jason thuis kwam, was hij al onmiddellijk met heel wat andere kinderen aan het chatten.
Vriendschapsverzoeken werden verstuurd en ontvangen.
En niet alleen onder de kinderen, maar ook met de ouders.

Wij zullen er volgend jaar zeker opnieuw bijzijn!

Wij, als gezin, willen toch echt wel iktic bedanken. Wij zijn zo blij jullie te hebben gevonden.
We hadden nooit gedacht zoveel steun te zullen krijgen. Jullie organisatie doet heel veel.
Als je kijkt hoe goed Jason zich voelt als we met jullie afspreken, kan ik als ouder zo gelukkig zijn.
Dankjullie wel, echt waar!